قـــسم به حـــال خـــرابــم،قـــسم به ایــن سیــگار
که حس خود کشی ام می زنـــد بـــه ایــــن اشـــعار

بــه شب نـــشینی ســـیگار و قـــهوه ها دلــخوش
ز شب نــشینی مـــــردم فـــقط کــــمی بـــیـــزار

دوباره غــصه وغم ها ، دوباره بی خــــوابـــی
دوباره حـس عـــجـیـبـی که می شـــــود تـــــکرار

درون آیــنه تـــصویر من کــــمی پـــیــر است
و لـــطمه می زنـــد ایـــن درد لــــعنــــتی هــربار

بــه جـــعبه های خـــالی قــــرصم نـــگاه کن امـــا
نپــــرس عـــلت این را کــــه گـــــشته ام بــــیمار

نــــشسته ام کـــه بــــبـــیـــنم چـــــقدر بــدبــختــم
چــــقـــدر روی ســــرم ســــایـــه می زنــــد آوار

بــــه خـــــواب تــــلخ زمـسـتانیم دچـــار شــدم
خــــدا کــــند کــــه مـــــرا ضــــربـــه ای کــند بـیـــدار